Geleneksel Osmanlı damak zevklerinden olan Lokum, 15. yüzyıldan beri Anadolu’da bilinmektedir. O yıllarda başlayan şekerleme imalatında tatlandırıcı olarak bal ve pekmez; bağlayıcı olarak su; doku yapıcı olarak da un kullanılmıştır. “Kelle Şekeri” olarak bilinen şekerin üretilmesiyle birlikte; bu şeker Hacı Bekir tarafından havanlarda dövülmüş, eritilmiş ve akide şekeri yapılmaya başlanmıştır. Yine aynı yıllarda bulunan nişastayı un yerine kullanan Hacı Bekir, günümüzde üretilen lokum imalatını gerçekleştirmiştir. Orijinal ismi Arapça “Boğazı Rahatlatan” manasında "Rahat-ul Hulkum" olan lokum, zamanla “Rahat Lokum” ve “Lâti Lokum” olarak kullanılmış ve söyleyişi değişerek günümüzde “Lokumé halini almıştır.

Osmanlı-Türk toplumu ve folklorumuzun bir parçası olarak örf ve adetlerimize de giren lokum, bilhassa zamanın yaşam tarzını belgeleyen roman ve yazılarda da yer almış; 19. ve 20. asır başlarındaki İstanbul toplumunun parçası olan levantenler ve yabancılar tarafından da kaleme alınmış hatta resimlendirilmiştir.

19. asırda İstanbul’dan aldığı lokumları ülkesine götüren bir İngiliz seyyahı bu şekerlemenin telaffuzundaki zorluk ve bilhassa lezzetinden dolayı lokumları ülkesinde “Turkish Delight” olarak ikram etmiş ve tanıtmıştır. Böylece lokum, Balkanlar ve Fransa'da “Locoum”; İngilizce konuşulan ülkelerde “Turkish Delight” olarak tanınmış ve uluslararası şekerlemecilik literatürüne girmiştir. Günümüzde, sade, güllü, fındıklı, fıstıklı, cevizli, antep fıstıklı, bademli, portakallı, çilekli, limonlu, çikolatalı çeşitleri başta olmak üzere pek çok çeşit lokum üretimi yapılmakta; bu geleneksel Osmanlı lezzeti yaşatılmaktadır.